قسم هفتم وقف جايز وقف جايز ، وقف بر روى كلمه‌اى است كه جمله بعد از آن با آن يا با جملهء قبل از آن رابطه معنوى دارد و بر سبيل جواز با آن يا با ماقبل آن رابطه لفظى دارد . توضيح مطلب اينكه ، جمله بعد از كلمهء موقوف عليها دو وجه سابق ، در وقف حسن را داشته باشد ولى نتوان يكى را بر ديگرى ترجيح داد بلكه بين آن دو وجه تساوى حاكم باشد . وقف بر اين كلمه ، وقف جايز ناميده مىشود . به اين معنى كه وقف و وصل جايز است ، بدون اينكه يكى بر ديگرى ، ارجحيت داشته باشد . پس جايز بودن وقف با در نظر گرفتن وجه اوّل كه مستانفه بودن جمله باشد و جواز وصل با در نظر گرفتن وجه دوم خواهد بود يعنى كه جمله بعدى در محل خبر يا حال يا صفت است . از مثالهاى اين وقف است :